Cattery Anaphista

In Memoriam

11-03-2003 - 13-06-2008 Iris

Nooit meer snoepjes,
nooit meer knorren,
Nooit meer slapen naast mijn been.
nooit meer vriendjes,
nooit meer samen,
nooit meer ... en dat is zo gemeen.

Nooit meer hengelen in de waterbak,
nooit meer lekker eten op je gemak.
Nooit meer stiekem op het aanrecht springen,
ach, het zijn de kleine dingen.

Nooit meer verharen
nooit meer verjaren,
het kwam veel eerder dan gedacht.

In Memoriam

04-05-2007 - 28-11-2007 Fender

Languit slapen op de bank,
en vaak keten in het raam.
Spelen met de kittens,
of gewoon op de bank zo saam.

Geen kat was zoals jij,
vaak was je de komiek.
Hele verhalen kon je me vertellen,
dat maakte jou ook zo uniek.

Dag mijn lieve Fender,
voor al jou katten-kuren.
Als het aan mij gelegen had,
hadden die nog veel langer mogen duren.

In Memoriam

15-05-2005 - 12-10-2005 Maddox

Als je onverwacht van de arts hoort:
"Dit komt nooit meer goed,
en hij krijgt steeds meer pijn."
Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen,
egoïstisch zijn?

Als twee lieve blauwe ogen,
zich sluiten gaan voorgoed,
en je zonder hem
verder moet.
Met tranen in je ogen,
en een hart vol pijn,
probeer je jezelf te overtuigen,
dit is het beste,
ik mocht niet egoïstisch zijn.

Nog maar zo kort was hij bij ons,
elke dag samen was een feest.
En al die fijne dagen,
is hij zelfs niet één keer,
egoïstisch geweest...

Lieve kleine man, wat zullen we je missen.

In Memoriam

If tears could build a stairway
And memories were a lane,
We would walk right up to heaven
And bring you back again.

Tuf-Tuf was de oudste van ons drietal.
Hij was een (castraat)kater, en liep tegen de 10, dus al redelijk bejaard.
Hij was een echte goedzak, en heeft nooit een vlieg kwaad gedaan.
Tuf was geliefd bij iedereen in de buurt, op vaste tijdstippen ging hij bij de buren zijn welverdiende knuffel halen, en stiekem hoopte hij dan natuurlijk op iets lekkers te eten.
Tuf kon ook praten, hij was de kletskous hier in huis, negeren had geen zin want hij bleef net zo lang bezig totdat je hem aandacht gaf.
Ons "zwarte monster" had ook een heel apart trekje....hij ving namelijk hoogst zelden een muis of vogeltje. Wat hij wel fantastisch vond was het meenemen van allerhande troep.
Zoals daar waren: verdorde bladeren (liefst zo groot mogelijk), stokjes, lege verpakkingen (maakt niet uit van wat) oud papier enz. enz.

Hij legde dit voor de deur neer en begon dan klagelijk te miauwen, net zo lang tot er iemand van ons kwam kijken. Je moest het niet in je hoofd halen niet te komen want hij stopte dus niet.
Omdat hij geen horloge had kon dat dus ook midden in de nacht zijn, en dàt vonden de buren aanmerkelijk minder leuk!
Ook had hij regelmatig een opstootje met onze huiskoe Diezel.
Onze Tuf is op 3 November 2004 (zoals zo vaak) naar buiten gegaan en helaas nooit meer teruggekomen.
We missen hem vreselijk.


		In Memoriam 11-03-2003 - 13-06-2008 Iris Nooit meer snoepjes, nooit meer knorren, Nooit meer slapen naast mijn been. nooit meer vriendjes, nooit meer samen, nooit meer ... en dat is zo gemeen. Nooit meer hengelen in de waterbak, nooit meer lekker eten op je gemak. Nooit meer stiekem op het aanrecht springen, ach, het zijn de kleine dingen. Nooit meer verharen nooit meer verjaren, het kwam veel eerder dan gedacht. In Memoriam 04-05-2007 - 28-11-2007 Fender Languit slapen op de bank, en vaak keten in het raam. Spelen met de kittens, of gewoon op de bank zo saam. Geen kat was zoals jij, vaak was je de komiek. Hele verhalen kon je me vertellen, dat maakte jou ook zo uniek. Dag mijn lieve Fender, voor al jou katten-kuren. Als het aan mij gelegen had, hadden die nog veel langer mogen duren. In Memoriam 15-05-2005 - 12-10-2005 Maddox Als je onverwacht van de arts hoort: "Dit komt nooit meer goed, en hij krijgt steeds meer pijn." Mag je dan, omdat je hem niet wilt missen, egoïstisch zijn? Als twee lieve blauwe ogen, zich sluiten gaan voorgoed, en je zonder hem verder moet. Met tranen in je ogen, en een hart vol pijn, probeer je jezelf te overtuigen, dit is het beste, ik mocht niet egoïstisch zijn. Nog maar zo kort was hij bij ons, elke dag samen was een feest. En al die fijne dagen, is hij zelfs niet één keer, egoïstisch geweest... Lieve kleine man, wat zullen we je missen. In Memoriam If tears could build a stairway And memories were a lane, We would walk right up to heaven And bring you back again. Tuf-Tuf was de oudste van ons drietal. Hij was een (castraat)kater, en liep tegen de 10, dus al redelijk bejaard. Hij was een echte goedzak, en heeft nooit een vlieg kwaad gedaan. Tuf was geliefd bij iedereen in de buurt, op vaste tijdstippen ging hij bij de buren zijn welverdiende knuffel halen, en stiekem hoopte hij dan natuurlijk op iets lekkers te eten. Tuf kon ook praten, hij was de kletskous hier in huis, negeren had geen zin want hij bleef net zo lang bezig totdat je hem aandacht gaf. Ons "zwarte monster" had ook een heel apart trekje....hij ving namelijk hoogst zelden een muis of vogeltje. Wat hij wel fantastisch vond was het meenemen van allerhande troep. Zoals daar waren: verdorde bladeren (liefst zo groot mogelijk), stokjes, lege verpakkingen (maakt niet uit van wat) oud papier enz. enz. Hij legde dit voor de deur neer en begon dan klagelijk te miauwen, net zo lang tot er iemand van ons kwam kijken. Je moest het niet in je hoofd halen niet te komen want hij stopte dus niet. Omdat hij geen horloge had kon dat dus ook midden in de nacht zijn, en dàt vonden de buren aanmerkelijk minder leuk! Ook had hij regelmatig een opstootje met onze huiskoe Diezel. Onze Tuf is op 3 November 2004 (zoals zo vaak) naar buiten gegaan en helaas nooit meer teruggekomen. We missen hem vreselijk.